Przejdź do treści
NOWROCKY
Bilety

Świat · ali · frazier · manila · 1975 · waga-ciezka · mistrzostwo-swiata

1975

Thrilla in Manila: czternaście rund

1 października 1975 w Quezon City Muhammad Ali i Joe Frazier przeszli czternaście rund przed decyzją narożnika.

Thrilla in Manila: czternaście rundThrilla in Manila: czternaście rundThrilla in Manila: czternaście rundThrilla in Manila: czternaście rund

Trzecia rata tego samego rachunku

Cassius Marcellus Clay Jr. przyjął imię Muhammad Ali. Joe Frazier wychował się na farmie w Beaufort. Spotkali się w ringu trzy razy. Pierwszą walkę rozegrali 8 marca 1971 w Madison Square Garden. Frazier wygrał wtedy jednogłośnie po piętnastu rundach. Była to pierwsza zawodowa porażka Alego. Rewanż odbył się 28 stycznia 1974. Tym razem Ali wygrał na punkty. Żaden z nich nie był wtedy mistrzem. Frazier stracił tytuł przez nokaut z George'em Foremanem. Ali miał za sobą dwie sporne walki z Kenem Nortonem.

Między walkami trwała wojna słów. Ali nazywał rywala gorylem. Wcześniej, w czasie zakazu startów, przyjmował od niego pomoc. Frazier pożyczał mu pieniądze. Domagał się publicznie przywrócenia mu licencji. Obelgi odebrał jako zdradę. Tej urazy nie odłożył przez dekady.

Trzecia walka miała zamknąć rachunek. Zamknęła go kosztem obu mężczyzn.

Dziesiąta rano w Quezon City

Galę zorganizowano na Filipinach. Prezydent Ferdinand Marcos chciał rozgłosu dla kraju. Promotorem był Don King. Walka odbyła się w Araneta Coliseum w Cubao. Dzielnica należy do Quezon City. Halę przemianowano wtedy na Philippine Coliseum. Stawką były pasy WBA, WBC i The Ring. Pierwszy gong zabrzmiał o dziesiątej rano czasu lokalnego. Godzinę ustawiono pod transmisję dla świata. Zawodnicy zapłacili za to upałem.

Lekarz ringowy Alego, Ferdie Pacheco, porównał powietrze do wrzącej wody. Muhammad Ali Center podaje w hali ponad sto stopni Fahrenheita. Frazier szacował temperaturę w ringu powyżej 120 stopni. Ali twierdził, że stracił w walce pięć funtów.

Ali przystąpił do walki z bilansem 48–2. Frazier miał bilans 32–2. Ali ważył 102 kilogramy. Frazier ważył 98 kilogramów. Ali mierzył 191 centymetrów. Frazier mierzył 182 centymetry. Kontrakt dawał Alemu dziewięć milionów dolarów. Frazier dostał pięć milionów.

Obóz Alego wygrał dwa punkty w negocjacjach. Ring miał 21 stóp w kwadracie. Rękawice ważyły osiem uncji. Mniejsza rękawica znaczy mniej wyściółki.

Narożnik Fraziera wygrał punkt ważniejszy. Eddie Futch chciał arbitra rozdzielającego klincze. Twierdził, że w drugiej walce Ali ściągał Fraziera za kark 133 razy. Sędzia nie ukarał tego ani raz. Futch zablokował kandydaturę Zacha Claytona. Pomógł mu burmistrz Filadelfii Frank Rizzo. Potem przekonał Filipińczyków do własnego arbitra. Ring prowadził Carlos Padilla Jr.

Czternaście rund w konkretach

Ali nie tańczył wokół rywala. Stanął płasko i szukał nokautu. Dwie pierwsze rundy wygrał wyraźnie. Trzymał Fraziera na środku ringu. Po lewym proste prawe wchodziło raz po raz. Frazier zachwiał się dwa razy w pierwszych rundach.

W trzeciej rundzie Ali zszedł na liny. Ta taktyka nazywa się rope-a-dope. Przeciwnik ma się wybić z sił. Przy Frazierze zadziałała odwrotnie. Niski zasięg kazał mu wchodzić blisko. Liny mu to ułatwiły. Pierwsze mocne ciosy na korpus padły w trzeciej.

W piątej rundzie Frazier znalazł rytm. Zaczął trafiać lewym hakiem w głowę. Ali spędził w linach większość rundy. Jego gard wyraźnie opadł. Trener Angelo Dundee uznał to za najgorszy wybór.

Szósta runda przeważyła walkę. Zaraz po gongu lewy hak trafił Alego w twarz. Ali wpadł w liny za plecami. Kilka sekund później padł drugi taki hak. Znów wylądował w linach. Nie upadł i dokończył rundę.

Od siódmej Ali zszedł z lin. Przez rundę i pół wymieniał ciosy twarzą w twarz. Początek ósmej był jego najlepszym fragmentem. W końcówce ósmej znów osunął się na liny. Frazier dokładał seriami na korpus i głowę.

Po dziewiątej Ali wrócił do narożnika wyczerpany. Powiedział trenerowi, że nigdy nie był bliżej śmierci. W drugim narożniku puchła twarz Fraziera. Ali celował przez cały czas w głowę. Widzenie Fraziera pogarszało się runda po rundzie.

Po jedenastej Futch zapytał go o prawą rękę. Frazier odpowiedział, że nie widzi części ciosów. Futch kazał mu wyprostować się przy podejściu. Rada okazała się błędem.

Dwunastą rundę Ali zabrał w całości. Bił z obu rąk, plecami do lin. Narożnik Fraziera nie utrzymał lodu na oku. Upał w hali zniweczył ten zabieg. Do trzynastej Frazier wstał prawie nie widząc.

W połowie trzynastej prawa ręka wybiła mu ochraniacz z ust. Czternasta runda była jednostronna. Ali bił seriami przez trzy minuty. Frazier przyjmował wszystko i szedł dalej.

Ręka na ramieniu

Futch podjął decyzję między rundami. Uznał, że piętnasta runda nic nie zmieni. Frazier protestował i próbował wstać. Powiedział, że chce go dalej. Futch położył mu rękę na ramieniu. Powiedział, że nikt nie zapomni tego dnia. Dał znak sędziemu Carlosowi Padilli Jr. Walka skończyła się po czternastu rundach.

Ali wygrał przez rezygnację narożnika rywala. Prowadził u wszystkich trzech oficjeli. Carlos Padilla Jr. miał 66–60. Alfredo Quiazon miał 67–62. Larry Nadayag miał 66–62. Punktowano w systemie pięciopunktowym.

Drugi narożnik miał własny problem. Po czternastej Ali kazał odciąć sobie rękawice. Angelo Dundee zignorował to polecenie. Biografowi Thomasowi Hauserowi Ali powiedział o tym wprost. Frazier zrezygnował chwilę przed nim.

Cena

Żaden z nich nie wrócił do dawnej formy. Muhammad Ali Center cytuje zdanie Alego o Manili. Przyjechali jako mistrzowie, wrócili jako starcy. Frazier przeszedł ring, żeby pogratulować. Rąk sobie nie podali. Kilka godzin później mówili o sobie dobrze. Frazier opisał Markowi Kramowi swoje ciosy. Miały burzyć mury miasta. Ali nazwał go największym pięściarzem po sobie.

Pojednanie przyszło późno i niepełne. 14 marca 2001 Ali przeprosił za słowa. Powiedział, że mówił je dla promocji. Frazier przyjął przeprosiny publicznie. Urazy nie odłożył do końca. Zmarł 7 listopada 2011 w wieku 67 lat. Rodzina Alego przyszła na pogrzeb.

Ślad

The Ring uznał to za pojedynek roku 1975. Dwunastą rundę nazwał rundą roku. Zasięg transmisji nie miał wtedy precedensu. Szacunki mówią o miliardzie widzów na świecie. Sto milionów oglądało walkę w systemie closed-circuit. HBO sprzedało w Stanach pół miliona dostępów. Tej nocy HBO nadało pierwszy ciągły sygnał satelitarny. Telewizja kablowa przestała być tylko retransmiterem.

Na karcie wstępnej wygrał Larry Holmes. Pokonał Rodneya Bobicka przez TKO w szóstej rundzie.

Jorge Araneta poprosił Alego o jego nazwisko. Chciał nim nazwać galerię przy hali. Ali zgodził się bez wynagrodzenia. Ali Mall otwarto w 1976 roku. Była pierwszą wielopoziomową galerią handlową na Filipinach.

Walka trwała czternaście rund. Żaden z nich nie był już tym samym pięściarzem. Rachunek zamknięto w Quezon City.

Bibliografia

  1. Thrilla in Manila — Wikipedia
  2. Thrilla in Manila: 50th Anniversary — Muhammad Ali Center
  3. Thrilla in Manila, boxing match [1975] — Encyclopaedia Britannica
  4. Oct. 1, 1975: Ali vs Frazier III — The Fight City
  5. Title Retained After Ugly End to the Thrilla in Manila — The New York Times

Zdjęcia (Wikimedia Commons): Associated Press, 1 października 1975, Public domain · Lawrence Schiller, El Gráfico nr 2924, 1 października 1975, Public domain (PD-AR-Photo, PD-US-no notice) · autor nieznany, El Gráfico nr 3564, 1 października 1975, Public domain (PD-AR-Photo, PD-US-1978-89) · WayKurat, Wikimedia Commons, CC BY 3.0

Bądź na gali20.02.2027Atlas ArenaŁódź

Dalej w Instytucie Pamięci Boksu · 1985

Osiem minut: Hagler kontra Hearns →