Przejdź do treści
NOWROCKY
Bilety

Świat · waga średnia · Caesars Palace · Marvelous Marvin Hagler · Thomas Hearns · The War · 1985

1985

Osiem minut: Hagler kontra Hearns

Piętnastego kwietnia 1985 roku Hagler i Hearns zamknęli całą wojnę w siedmiu minutach i pięćdziesięciu dwóch sekundach.

Osiem minut: Hagler kontra HearnsOsiem minut: Hagler kontra HearnsOsiem minut: Hagler kontra HearnsOsiem minut: Hagler kontra Hearns

Dwa nazwiska, jedna waga średnia

Marvelous Marvin Hagler rządził wagą średnią od 1980 roku. Tytuł odebrał Alanowi Minterowi w Londynie, 27 września 1980. Walka skończyła się w trzeciej rundzie, na rozcięciach. Kibice Mintera obrzucili wtedy ring butelkami. Hagler nie usłyszał nawet ogłoszenia wyniku.

Komentatorzy telewizyjni pomijali jego przydomek. Hagler zmienił więc nazwisko sądownie w 1982 roku. Od tamtej pory był Marvelous oficjalnie.

Pas nosił bez przerwy ponad cztery lata. Spośród jego obron tylko Roberto Durán dotrwał do ostatniego gongu. Było to w listopadzie 1983, po piętnastu rundach.

Thomas Hearns przyszedł z Detroit, z sali Kronk. Prowadził go Emanuel Steward. Hearns wygrał trzydzieści z pierwszych trzydziestu dwóch walk nokautem. W 1984 roku znokautował Durána w drugiej rundzie. Według BoxRec stwierdził potem, że Hagler trzęsie się jak liść.

Droga do Caesars Palace

Ta walka miała się odbyć już w 1982 roku. Termin wyznaczono na 24 maja, w Windsor Arena w Kanadzie. Hearns uszkodził palec i walka przepadła. Przełożono ją na 15 lipca. Potem Hearns chciał Silverdome w Pontiac, w Michigan. Hagler odmówił walki w okolicach Detroit. Kontrakt zerwano i minęły kolejne trzy lata.

Bob Arum nazwał w końcu pojedynek po prostu The Fight. Zaplanowano go na Caesars Palace, 15 kwietnia 1985. Hagler miał gwarantowane 5,6 miliona dolarów. Hearns gwarantowane 5,4 miliona. Transmisję zamkniętą pokazano w ponad sześciuset miejscach. Według BoxRec dawało to ponad trzy miliony miejsc siedzących.

Na trybunach zasiadło 15 088 osób. Hagler wchodził z bilansem 60-2-2 i pięćdziesięcioma nokautami. Hearns miał 40-1 i trzydzieści cztery nokauty. Hagler mierzył 175 centymetrów, Hearns 185. Hagler ważył 159 funtów, Hearns 160. W dniach przed walką Hagler nosił czapkę z napisem War.

Runda pierwsza: trzy minuty bez obrony

Hagler zwykle zaczynał powoli, ale nie tej nocy. Ruszył na Hearnsa od pierwszego gongu. Przypiął go do lin i bił prawymi. Hearns odpowiedział prawą w szczękę i oszołomił mistrza. Na czole Haglera otworzyło się rozcięcie. Obaj przestali się zasłaniać.

W tych wymianach Hearns złamał prawą rękę. Bił dalej do końca rundy. Powiedział o tym Stewardowi dopiero w narożniku.

CompuBox policzył tę rundę dokładnie. Hagler trafił 50 z 82 ciosów. Hearns trafił 56 z 83. Według CompuBox Hagler nie rzucił w niej ani jednego jabu. Razem trafili 95 ciosów siłowych. To rekord wagi średniej według CompuBox. Średnia dla tej wagi to dwadzieścia pięć trafień na rundę.

The Ring nazwał tę rundę największą w historii boksu. Al Michaels podsumował ją według ESPN jednym zdaniem. Powiedział, że była to cała walka zamknięta w trzech minutach. Hearns przyznał potem, że ta runda zabrała mu wszystko.

Runda druga i trzecia: nogi, krew, koniec

W drugiej rundzie Hearns nie miał już nóg. Chwiał się przy zmianach kierunku. Steward kazał mu krążyć i trzymać dystans. Hearns posłuchał i boksował z zewnątrz.

Hagler zmieniał postawę z leworęcznej na praworęczną. Wracał jednak do leworęcznej, bo lepiej kontrował. Trzydzieści sekund przed gongiem znów przypiął Hearnsa do lin.

Steward obwiniał za słabe nogi masaż przed walką. Zrobił go ktoś z otoczenia Hearnsa, bez wiedzy trenera. Nogi odmówiły jeszcze przed wejściem do ringu.

Minutę po gongu trzeciej rundy Richard Steele przerwał walkę. Lekarz ringowy miał obejrzeć rozcięcie Haglera. Krew zalewała mistrzowi twarz. Relacja Guardiana z 1985 roku lokalizuje cięcia przy prawym oku. Lekarz zapytał, czy Hagler widzi. Hagler odpowiedział, że przecież nie chybia. Tak zapisał tę wymianę BoxRec. Steele pozwolił walczyć dalej.

Hagler wiedział, że może przegrać na rozcięciu. Ruszył więc jak w pierwszej rundzie. Prawy hak posłał Hearnsa na liny. Hagler dogonił go i trafił prawym w szczękę. Hearns padł na deski.

Wstał przy dziewiątce, ale nie mógł kontynuować. Steele przerwał walkę, podtrzymując go w pionie. Hearnsa odprowadzono do narożnika pod rękę. Na konferencji prasowej wciąż potrzebował podparcia.

Liczby i jedna rozbieżność

Po dwóch rundach karty sędziowskie były podzielone. Herb Santos i Harry Gibbs mieli 20-18 dla Haglera. Dick Young widział 20-18 dla Hearnsa. Santos sędziował z Reno, Young z Kalifornii. Gibbs przyjechał z Wielkiej Brytanii. Ich karty nie zdecydowały o niczym.

Walkę przerwano po 1:52 trzeciej rundy. Cała walka trwała siedem minut i pięćdziesiąt dwie sekundy.

Co zostało po ośmiu minutach

The Ring uznał to za walkę roku 1985. Pierwsza runda dostała tytuł rundy roku. Boxing News nazwał całość ośmioma minutami chaosu. Hagler dzielił tytuł zawodnika roku z Donaldem Currym.

Curry krytykował potem taktykę przegranego. Powiedział, że Hearns wybrał złą walkę. Sam Hearns przewidywał przed walką nokaut w trzeciej rundzie. Trzecia runda przyszła, tylko nie po jego stronie.

Hagler walczył potem jeszcze dwa razy. W 1986 znokautował Johna Mugabiego w jedenastej rundzie. W 1987 przegrał z Sugarem Rayem Leonardem na punkty. Była to jego ostatnia walka.

Osiem minut wystarczyło na całą epokę. Hagler wyszedł z ringu zalany krwią. Hearnsa wyniesiono z niego na rękach.

Bibliografia

  1. Marvin Hagler vs. Thomas Hearns — Wikipedia
  2. Hagler-Hearns, 30 years on: three rounds that shook the boxing world (Kevin Mitchell, The Guardian, zawiera relację WJ Weatherby z 1985)
  3. Marvin Hagler vs. Thomas Hearns — BoxRec
  4. Hagler vs. Hearns: Looking back — ESPN Stats & Information

Bądź na gali20.02.2027Atlas ArenaŁódź

Dalej w Instytucie Pamięci Boksu · 1951

Sugar Ray Robinson — miara wszystkich wag →