Przejdź do treści
NOWROCKY
Bilety

Świat · Sugar Ray Robinson · pound for pound · waga średnia · waga półśrednia · Jake LaMotta · historia boksu

1951

Sugar Ray Robinson — miara wszystkich wag

Walker Smith Jr. pięć razy wygrał tytuł wagi średniej i zmusił dziennikarzy do porównań ponad wagami.

Sugar Ray Robinson — miara wszystkich wagSugar Ray Robinson — miara wszystkich wagSugar Ray Robinson — miara wszystkich wagSugar Ray Robinson — miara wszystkich wag

Chłopiec, który pożyczył cudze nazwisko

Urodził się jako Walker Smith Jr. Data to 3 maja 1921 roku. Miejsce to Ailey w stanie Georgia. Ojciec uprawiał bawełnę, orzeszki ziemne i kukurydzę. Rodzina przeniosła się potem do Detroit. Po rozstaniu rodziców chłopiec trafił z matką do Harlemu. Miał wtedy dwanaście lat.

W wieku czternastu lat chciał wystartować w turnieju. Potrzebował karty członkowskiej AAU. Na nią był o dwa lata za młody. Wziął więc kartę chłopca o nazwisku Ray Robinson. Tamten właśnie rzucił boks. Nazwisko zostało z nim do końca życia. Przydomek dorzuciła kobieta z widowni w Watertown. Powiedziała o nim, że jest słodki jak cukier.

Jako amator zdobył Golden Gloves Nowego Jorku dwukrotnie. Waga piórkowa w 1939 roku, lekka w 1940. Bilans amatorski podaje się zwykle jako 85-0. Wikipedia zaznacza wprost, że bywa on podważany.

Dwie korony i dziewięćdziesiąt jedna walka

Zadebiutował zawodowo 4 października 1940 roku. Madison Square Garden, Joe Echevarria, przerwanie w drugiej rundzie. Wygrał pierwsze czterdzieści walk zawodowych. Pierwszą porażkę zadał mu Jake LaMotta.

Mafia kontrolowała wtedy znaczną część boksu. Robinson odmówił współpracy i długo nie dostawał szansy. Tytuł wagi półśredniej wziął dopiero 20 grudnia 1946 roku. Pokonał Tommy'ego Bella po piętnastu rundach.

Od 1943 do 1951 roku nie przegrał ani razu. Seria liczy dziewięćdziesiąt jedną walkę. To szósty najdłuższy taki ciąg w zawodowym boksie.

Czerwiec 1947 roku zostawił ślad na całym życiu. Po przerwaniu w ósmej rundzie zmarł Jimmy Doyle. Robinson oddał matce rywala zarobek z czterech kolejnych walk. Chciała kupić dom, o którym myślał jej syn.

Z LaMottą stanął sześć razy. Ostatni raz 14 lutego 1951 roku w Chicago Stadium. Przerwanie w trzynastej rundzie dało mu niekwestionowany tytuł wagi średniej. Wygrał pięć z sześciu tych walk. Słowa LaMotty: "I fought Sugar Ray so often, I almost got diabetes".

Technika w konkretach

Mierzył 180 centymetrów, zasięg ramion 184 centymetry. Postawa klasyczna, lewa ręka z przodu. Budował walkę z dystansu i dyktował tempo.

Z LaMottą w październiku 1942 roku ważył 145 funtów. Rywal ważył 157 i pół. Robinson kontrolował całą walkę z zewnątrz. Mocniejsze ciosy też padały z jego strony.

Z Kidem Gavilánem w 1948 roku przegrywał środek walki. Końcowe rundy zabrał serią lewych prostych i lewych haków.

Najczystszy dowód myślenia przyniósł 1 maja 1957 roku. Dwie pierwsze rundy chodził za Gene'em Fullmerem. W trzeciej odwrócił plan i kazał rywalowi przychodzić do siebie. W piątej rundzie lewy hak zakończył sprawę po 1 minucie 27 sekund. Fullmer dotąd nie był nokautowany w czterdziestu czterech walkach. Krytycy boksu nazwali ten cios "the perfect punch". Robinson skomentował go krótko: "I can't say. But he got the message".

Szybkość trzymał poza ringiem. W okresie tańca biegał pięć mil każdego rana. Wieczorem tańczył po pięć godzin. Sam pisał, że ten trening był najcięższy w życiu.

Po czterdziestce wciąż liczył walkę na zimno. Z Denny Moyerem w 1961 roku został na dystansie. Nie wchodził w wymianę z dwudziestodwulatkiem i wygrał jednogłośnie.

Pięć tytułów i jedna przegrana z upałem

Tytuł średni stracił 10 lipca 1951 roku w Londynie. Randolph Turpin wygrał na punkty w Earls Court Arena. Rewanż odbył się 12 września tego samego roku. Na Polo Grounds Robinson przerwał walkę w dziesiątej rundzie.

25 czerwca 1952 roku wszedł wyżej. Joey Maxim, tytuł wagi półciężkiej, Yankee Stadium. Prowadził u wszystkich trzech sędziów punktowych. W ringu zmierzono 103 stopnie Fahrenheita. Sędzia ringowy Ruby Goldstein padł pierwszy i został wymieniony. Po trzynastej rundzie Robinson nie wstał ze stołka. To jedyne przerwanie w całej jego karierze.

Potem oddał tytuł i odszedł. Wrócił po dwóch i pół roku. Tytuł średni odebrał Bobo Olsonowi 9 grudnia 1955 roku. Nokaut padł w drugiej rundzie.

2 stycznia 1957 roku przegrał pas z Fullmerem. Odzyskał go lewym hakiem 1 maja. 23 września 1957 roku oddał go Carmenowi Basilio. Wygrał rewanż 25 marca 1958 roku w Chicago Stadium. Został pierwszym bokserem z pięcioma tytułami jednej kategorii.

Ostatnią walkę o tytuł przegrał 4 marca 1961 roku. Karierę zamknął 10 listopada 1965 roku w Pittsburghu. Joey Archer wygrał jednogłośnie z czterdziestoczterolatkiem. Dzień później Robinson ogłosił koniec. Z czterech milionów dolarów nie zostało nic.

Narodziny terminu pound for pound

Wikipedia podaje, że termin stworzyli dla niego dziennikarze sportowi. Miał służyć do porównywania bokserów bez względu na wagę.

Dokumenty prasowe pokazują jednak starszy rodowód. Ant Evans w materiale Uncrowned opisuje felieton Grantlanda Rice'a z 1925 roku. Tekst nosił tytuł "Pound For Pound" i wskazywał Jimmy'ego Slattery'ego. Nat Fleischer zrobił to samo w 1922 roku. Nazwał Benny'ego Leonarda najbardziej utalentowanym w każdej wadze.

Termin krążył w boksie od dekad. Dziennikarz Jimmy Cannon przykuł go do Robinsona na stałe.

Ocena samego boksera jest zgodna. Muhammad Ali i Joe Louis stawiali go na pierwszym miejscu. To samo robili Roberto Durán i Sugar Ray Leonard. "The Ring" uznał go najlepszym pound for pound w 1997 roku. Associated Press nazwała go bokserem stulecia w 1999 roku. IBRO powtórzyła tę ocenę w 2006 i 2019 roku. Do International Boxing Hall of Fame wszedł w 1990 roku. Należał do pierwszego rocznika tej instytucji.

Bilans, który nie zgadza się sam ze sobą

Nie istnieje jedna uzgodniona liczba. International Boxing Hall of Fame podaje 202 walki. W jej zestawieniu jest 175 zwycięstw, 19 porażek i 6 remisów. Nokautów wylicza w sumie 106.

Wikipedia i BoxRec podają 201 walk. Tam stoi 174 zwycięstwa, 19 porażek i 6 remisów. Doliczono też dwie walki bez werdyktu. Nokautów jest w tym zestawieniu 109.

Britannica mówi o 201 walkach i 109 nokautach. Porażek wymienia dokładnie tyle samo, czyli 19.

Starsze zestawienia krążą wokół bilansu 173-19-6. Liczba nokautów chodzi w nich od 105 do 109. Rozbieżność dotyczy pojedynczych walk i nie została rozstrzygnięta.

Liczby się nie zgadzają. Ocena trzyma się od osiemdziesięciu lat. Miarą został człowiek, nie waga.

Bibliografia

  1. Sugar Ray Robinson — Wikipedia
  2. Sugar Ray Robinson — International Boxing Hall of Fame
  3. Ant Evans, Where did 'pound-for-pound' come from anyway? (Uncrowned / Yahoo Sports)
  4. Sugar Ray Robinson — Encyclopaedia Britannica
  5. Ray Robinson — BoxRec

Zdjęcia (Wikimedia Commons): ACME, 30 stycznia 1947, Public domain · Associated Press, 1956, Public domain · Orlando Fernandez, New York World-Telegram and the Sun, 1965, Public domain · Orlando Fernandez, New York World-Telegram and the Sun, 1966, Public domain

Bądź na gali20.02.2027Atlas ArenaŁódź

Dalej w Instytucie Pamięci Boksu · 1936–1968

Feliks Stamm. Ojciec polskiej szkoły boksu →