Polska · boks · kielce · rzym 1960 · mistrzostwa europy · igrzyska olimpijskie · leszek drogosz
1953–1960
Leszek Drogosz: artysta ringu z Kielc
Trzykrotny mistrz Europy i brązowy medalista olimpijski z Rzymu, który wygrywał techniką, nie siłą.




Rzym, 3 września 1960
Trzeciego września 1960 roku w Palazzo dello Sport ważył się jego los. Leszek Drogosz miał dwadzieścia siedem lat. Po raz trzeci stawał do igrzysk olimpijskich. Trzykrotny mistrz Europy nie miał jeszcze medalu olimpijskiego. Stawką był finał wagi półśredniej. Naprzeciw stanął Jurij Radoniak z ZSRR. Pięciu sędziów punktowało pojedynek. Dwóch dało zwycięstwo Polakowi: 60:58 i 60:57. Trzej pozostali wskazali Radoniaka. Werdykt brzmiał dwa do trzech. Drogosz przyjął brązowy medal. Po turnieju okazało się, że walczył z pękniętym kciukiem. Polska wiozła z Rzymu siedem medali bokserskich. Był to jego jedyny medal olimpijski.
Kielce i tabliczka mnożenia
Leszek Melchior Drogosz urodził się 6 stycznia 1933 roku w Kielcach. Był synem Stefana i Genowefy. Dzieciństwo przypadło na okupację niemiecką. Po wojnie grywał w piłkę nożną w SHL Kielce. Był najmniejszy w klasie i często obrywał. Ratunek przyszedł w boksie. Na salę trafił w 1946 roku. Trener Jan Szczygłowski zadał mu jedno pytanie. Zapytał, czy chłopiec zna tabliczkę mnożenia. Przestraszony Drogosz odpowiedział błędnie. Szkoleniowiec odesłał go do domu. Chłopiec nauczył się tabliczki i wrócił po kilku dniach. Tym razem został przyjęty. W 1950 roku zdobył w Szczecinie mistrzostwo Polski juniorów. Walczył w wadze papierowej. W 1952 roku zadebiutował w reprezentacji. W Budapeszcie zmierzył się z László Solyomą. Nie dał się trafić doświadczonemu Węgrowi. Wtedy po raz pierwszy nazwano go „czarodziejem ringu”. Bił się w wadze piórkowej, potem lekkopółśredniej i półśredniej. Miał 171 centymetrów wzrostu. Należał do szkoły Feliksa Stamma. Reprezentował Stal SHL Kielce, CWKS Legię Warszawa, ŁTS Łabędy i Błękitnych Kielce. W Legii odbywał służbę wojskową. Do Kielc wrócił w 1959 roku. Z Legią zdobył trzy drużynowe tytuły mistrza Polski.
Walka po walce
Mistrzostwa Europy w 1953 roku odbyły się w Warszawie. Dla polskiego sportu były największym sukcesem od wojny. Drogosz wygrał cztery walki.
Warszawa 1953, waga lekkopółśrednia. W eliminacjach pokonał Wiktora Miednowa z ZSRR. W ćwierćfinale wygrał z Marcelem van de Keere z Belgii. W półfinale uporał się z Francisc Ambrușem z Rumunii. W finale pokonał Terence Milligana z Irlandii. Polska zdobyła wtedy pięć złotych medali.
Po turnieju wracał pociągiem do Kielc. Na dworcu czekała orkiestra i tłum. Niesiono go deptakiem dwa kilometry. W nagrodę dostał motocykl SHL-125.
Berlin Zachodni 1955, waga lekkopółśrednia. W eliminacjach wygrał z Hansem Bovelethem z RFN. Pokonał też Leopolda Potesila z Austrii. W ćwierćfinale zwyciężył Bruno Ravaglię z Włoch. W półfinale spotkał Władimira Jengibarjana z ZSRR. Jengibarjan uchodził za najlepszego boksera ZSRR. Drogosz wygrał i wszedł do finału. W finale pokonał Pála Budaia z Węgier.
Lucerna 1959, waga półśrednia. W eliminacjach wygrał z Ričardasem Tamulisem z ZSRR. W ćwierćfinale pokonał Andresa Novarro z Hiszpanii. W półfinale zwyciężył Bruno Guse z NRD. W finale wygrał z Carmelo Bossim z Włoch.
Igrzyska olimpijskie. W Helsinkach 1952 wygrał 3:0 z Nei Ba Nyeinem z Birmy. Potem pokonał 3:0 Pedro Galasso z Brazylii. W ćwierćfinale przegrał 0:3 z Sergio Caprarim z Włoch. W Melbourne 1956 miał wolny los w pierwszej rundzie. W drugiej przegrał z Władimirem Jengibarjanem. 27 sierpnia 1960 roku pokonał 5:0 Benny Nielsena z Danii. 31 sierpnia wygrał 5:0 z Ghasem Yavarkandim z Iranu. 2 września zwyciężył 5:0 Henry Loubschera z RPA. 3 września przegrał 2:3 z Jurijem Radoniakiem.
Szermierka na pięści
Nie miał najmocniejszego ciosu. Górował sprawnością, refleksem i szybkością. Polski Komitet Olimpijski nazywa jego boks szermierką na pięści. Podstawą był lewy prosty i szczelna obrona. Chronił się rotacją ciała. Rywali nie nokautował, sam był liczony tylko raz. Problemem było robienie wagi. Nie lubił walczyć z mańkutami. Zabierali mu lewy prosty. W ringu był „sam sobie sterem i żeglarzem”. Tak pisał w pamiętnikach. „Miał swój styl, zupełnie inny od bokserskiego charakteru jego kolegów”. Tak mówił Jan Szczepański, mistrz olimpijski z Monachium. W całej karierze stoczył 377 walk. Wygrał 363, przegrał 14. Bilans zamknął bez remisów. Osiem razy zdobył tytuł mistrza Polski. Ostatni w 1967 roku, mając 34 lata. W reprezentacji wystąpił 33 razy. Wygrał 31 pojedynków, przegrał dwa. Obie porażki poniósł w 1952 roku.
Po ringu
W 1963 roku oficjalnie żegnał się z ringiem. Po roku wrócił i zdobył jeszcze jeden tytuł mistrza Polski. Do Tokio 1964 pojechał Marian Kasprzyk. Zdobył tam złoty medal. W filmie „Bokser” zagrał pięściarza Jacka Walczaka. Po premierze Polski Związek Bokserski odebrał mu prawo walk amatorskich. Przepisy AIBA zabraniały płatnych ról. Potem zagrał w dwóch filmach Andrzeja Wajdy. Były to „Polowanie na muchy” i „Krajobraz po bitwie”. W 1967 roku ukończył AWF w Warszawie. Trenował Błękitnych Kielce i Igloopol Dębica. Wychował Witolda Stachurskiego, wicemistrza Europy. W latach 1990–1994 był radnym Kielc. W 1998 roku wydał wspomnienia w Chicago. Od 2014 roku jego imię nosi kielecka ulica.
Bibliografia
- Leszek Drogosz (1933-2012) – Polski Komitet Olimpijski
- Leszek Drogosz – Wikipedia, wolna encyklopedia
- Lech Drogosz – Olympedia
- Zmarł Leszek Drogosz – Bokser.org
- Leszek Drogosz – Miejsca Pamięci, Odeszli.pl
- Leszek Drogosz. Czarodziej Ringu – Przegląd Sportowy
- Boks. Leszek Drogosz – Czarodziej nie tylko w ringu – WP SportoweFakty
- Uchwała nr LXI/1083/2014 Rady Miasta Kielce z 8 maja 2014 r.
- Mistrzostwa Europy w Boksie 1953 – Wikipedia
- Mistrzostwa Europy w Boksie 1955 – Wikipedia
- Mistrzostwa Europy w Boksie 1959 – Wikipedia
- Mistrzostwa Europy w Boksie 1957 – Wikipedia
- Olympedia – Boxing at the 1960 Summer Olympics, Welterweight
Zdjęcia (Wikimedia Commons): Nieznany autor / ANSA, PD · Nieznany autor / ANSA, PD · Bundesarchiv, fot. nieznany, CC BY-SA 3.0 de · Nieznany, za: Lucjan Olszewski, Boks z Syrenką w herbie, PD