Polska · Leszek Błażyński · waga musza · Monachium 1972 · Montreal 1976
1972
Leszek Błażyński: dwa brązy olimpijskie 1972 i 1976
Leszek Błażyński, pięściarz wagi muszej z Ełku, zdobył dla Polski dwa brązowe medale olimpijskie: w Monachium w 1972 roku przegrał w półfinale 0:5 z Bułgarem Georgim Kostadinowem, a w Montrealu w 1976 roku 1:4 z Amerykaninem Leo Randolphem. Dołożył do tego srebro mistrzostw Europy w Madrycie (1971) i złoto w Halle (1977), a w 317 walkach odniósł 282 zwycięstwa.
Ełk, Bielsko-Biała, Bytom: droga do wagi muszej
Urodził się 5 marca 1949 roku w Ełku. Miał 12 lat, gdy jego ojciec zmarł na gruźlicę w wieku zaledwie 33 lat. Według Przeglądu Sportowego dom się wtedy rozpadł, a chłopak zaczął walczyć o chleb.
Był mały, ale zadziorny. Ta sama gazeta pisała, że już na pierwszym treningu w Mazurze Ełk pierwszym ciosem rozbił juniorskiego mistrza okręgu. Barwy Mazura bronił w latach 1964–1969, potem BBTS Włókniarza Bielsko-Biała (1969–1974) i Szombierek Bytom (1976–1983).
Mierzył 165 cm i ważył 50 kg. Z zawodu był mechanikiem, absolwentem technikum mechanicznego. Mistrzem Polski w wadze muszej został w 1971 i 1973 roku, wicemistrzem w 1969 (jeszcze w wadze papierowej), 1972 i 1980 roku. Jednym z jego trenerów był Zbigniew Pietrzykowski.
Pierwszy wielki sukces przyszedł w czerwcu 1971 roku, gdy miał 22 lata. Na mistrzostwach Europy w Madrycie pokonał Zlatko Milosavljevicia, Wiktora Zaporożca i Constantina Gruiescu, a w finale przegrał 1:4 z Hiszpanem Juanem Francisco Rodríguezem.
Monachium 1972: pierwszy pewny medal turnieju bokserskiego
W wadze muszej w Monachium wystartowało 36 zawodników z 36 krajów. Błażyński w pierwszej rundzie miał wolny los, potem wygrał 3:2 z Chanderem Narayananem z Indii i 5:0 z Meksykaninem Arturo Delgado.
W ćwierćfinale pokonał 3:2 Koreańczyka Yu Jong-Mana (zapis jego nazwiska różni się w relacjach). Agencja AP odnotowała, że tym zwycięstwem Polak jako pierwszy w olimpijskim turnieju bokserskim zapewnił sobie medal.
W półfinale 8 września 1972 roku przegrał 0:5 z Bułgarem Georgim Kostadinowem. Olympedia opisuje, że Kostadinow pracą nóg skutecznie boksował z odwrotu przeciw wysoko notowanemu Polakowi, a dwa dni później tak samo pokonał w finale Leo Rwabwogo z Ugandy. O trzecie miejsce nie walczono, więc półfinał dał Błażyńskiemu brąz.
Montreal 1976 i Halle 1977: drugi brąz i złoto Europy
Turniej w Montrealu okroił bojkot państw afrykańskich: w wadze muszej walczyło 26 zawodników. Błażyński zaczął 20 lipca od nokautu w drugiej rundzie na Brazylijczyku Antônio Toledo Filho. Potem dwa razy wygrał 3:2, z Fazliją Šaćiroviciem z Jugosławii i z Alfredo Pérezem z Wenezueli.
W półfinale 29 lipca 1976 roku przegrał 1:4 z Amerykaninem Leo Randolphem. Biogram PKOl zaznacza, że stało się to „mimo znakomitego finiszu w ostatniej rundzie”. Randolph, 18-letni uczeń szkoły średniej, dwa dni później wygrał finał 3:2 z Kubańczykiem Ramónem Duvalónem.
Rok później Błażyński sięgnął po to, czego zabrakło mu na igrzyskach. Na mistrzostwach Europy w Halle (28 maja – 5 czerwca 1977) pokonał Portugalczyka João Miguela i Turka Nuriego Eroğlu, a w finale wygrał 3:2 z Ołeksandrem Tkaczenką z ZSRR. Na zdjęciu opublikowanym przez WP SportoweFakty pokonany rywal nie chce podać mu ręki.
Dużego sukcesu już potem nie było. Na mistrzostwach świata w Belgradzie w 1978 roku startował w wadze koguciej i odpadł w pierwszej walce. Ostatnią oficjalną walkę stoczył 30 października 1983 roku, a 3 kwietnia 1989 roku w Zabrzu wygrał jeszcze pokazowy pojedynek z Henrykiem Średnickim.
Poza ringiem: wiersze, kabaret i dramat w Katowicach
Przegląd Sportowy pisał, że łamał stereotyp boksera: pisał wiersze, śpiewał, cenił Boya-Żeleńskiego i Louisa Armstronga. W telewizji zaśpiewał „What a Wonderful World”, a w kabarecie występował z Władysławem Komarem, mistrzem olimpijskim w pchnięciu kulą z Monachium.
Po karierze i kursie instruktorskim szkolił młodzież w Szombierkach i Victorii Jaworzno. Okazjonalnie zajmował się dziennikarstwem, pracował też w MOPS. Mieszkał w katowickim Kokocińcu z żoną Anną i synami Markiem i Leszkiem.
Pod koniec lat 80. rodzinie zaczęło brakować pieniędzy, a Błażyński coraz częściej sięgał po alkohol. Biogram PKOl dodaje, że nie radził sobie z życiem poza ringiem i za grosze sprzedawał medale. W kwietniu 1990 roku żona wypadła z balkonu; przeżyła sparaliżowana i zmarła w domu w lutym 1992 roku.
Po jej śmierci się załamał. 6 sierpnia 1992 roku w Katowicach odebrał sobie życie, miał 43 lata. Pochowano go 11 sierpnia na Centralnym Cmentarzu Komunalnym przy ul. Murckowskiej.
Data śmierci krążyła w kilku wersjach. PKOl wskazuje, że wcześniejsze wydawnictwa podawały błędnie 7 sierpnia, 5 lipca i 3 sierpnia, a 6 sierpnia potwierdził katowicki Urząd Stanu Cywilnego w piśmie z 2002 roku.
Pamięć: film, memoriał i odzyskany medal
W 1995 roku miał premierę dokument „Przez nokaut” w reżyserii Macieja Pieprzycy. W Bytomiu odbywa się Memoriał Leszka Błażyńskiego. Wikipedia i WP SportoweFakty podają, że od 2006 roku, a syn boksera w rozmowie z Przeglądem Sportowym w 2012 roku mówił o 2005 roku.
Złoty medal z Halle zaginął i odnalazł się u kolekcjonera. Według Przeglądu Sportowego wykupił go Mariusz Wołosz, wówczas wiceprezydent Bytomia, i medal wrócił do Leszka Błażyńskiego juniora.
15 grudnia 2021 roku na zabytkowej sali sportowej przy ul. Armii Krajowej 16 w Ełku, gdzie trenował Mazur, odsłonięto tablicę jego pamięci. Historia polskiego boksu wraca na ring 20 lutego 2027 roku w łódzkiej Atlas Arenie.
Pytania i odpowiedzi
- Ile medali olimpijskich zdobył Leszek Błażyński?
- Dwa brązowe, oba w wadze muszej: w Monachium w 1972 roku i w Montrealu w 1976 roku. W obu turniejach odpadł w półfinale.
- Z kim przegrał Leszek Błażyński w półfinałach igrzysk?
- W 1972 roku przegrał 0:5 z Bułgarem Georgim Kostadinowem, w 1976 roku 1:4 z Amerykaninem Leo Randolphem. Obaj zdobyli potem złoto olimpijskie.
- Czy Leszek Błażyński był mistrzem Europy?
- Tak. W 1977 roku w Halle wygrał finał 3:2 z Ołeksandrem Tkaczenką z ZSRR, a w 1971 roku w Madrycie zdobył srebro.
- Ile walk stoczył Leszek Błażyński?
- Według PKOl 317: 282 zwycięstwa, 4 remisy i 31 porażek. Ostatnią oficjalną walkę stoczył 30 października 1983 roku.
- Jak zmarł Leszek Błażyński?
- Odebrał sobie życie 6 sierpnia 1992 roku w Katowicach, w wieku 43 lat. Relacje łączą to z załamaniem po śmierci żony w lutym 1992 roku, kłopotami finansowymi i alkoholem.
Bibliografia
- Leszek Błażyński – Wikipedia, wolna encyklopedia
- Leszek Błażyński – Wikipedia (EN), w tym cytat AP z „The Lowell Sun”, 5.09.1972
- Leszek Błażyński – Polski Komitet Olimpijski (olimpijski.pl)
- Olympedia – Leszek Błażyński
- Olympedia – Boxing 1972, Flyweight (≤51 kg), Men
- Olympedia – Boxing 1976, Flyweight (≤51 kg), Men
- Tomasz Kalemba, Mija 20 lat od śmierci Leszka Błażyńskiego, Przegląd Sportowy Onet, 5.08.2012
- Marek Bobakowski, 28 lat temu samobójstwo popełnił Leszek Błażyński. Jego syn czuł się jak trędowaty, WP SportoweFakty, 6.08.2020
- Mistrzostwa Europy w Boksie 1971 – Wikipedia
- Mistrzostwa Europy w Boksie 1977 – Wikipedia