Przejdź do treści
NOWROCKY
Bilety

Polska · Leszek Błażyński · waga musza · Monachium 1972 · Montreal 1976

1972

Leszek Błażyński: dwa brązy olimpijskie 1972 i 1976

Leszek Błażyński, pięściarz wagi muszej z Ełku, zdobył dla Polski dwa brązowe medale olimpijskie: w Monachium w 1972 roku przegrał w półfinale 0:5 z Bułgarem Georgim Kostadinowem, a w Montrealu w 1976 roku 1:4 z Amerykaninem Leo Randolphem. Dołożył do tego srebro mistrzostw Europy w Madrycie (1971) i złoto w Halle (1977), a w 317 walkach odniósł 282 zwycięstwa.

Ełk, Bielsko-Biała, Bytom: droga do wagi muszej

Urodził się 5 marca 1949 roku w Ełku. Miał 12 lat, gdy jego ojciec zmarł na gruźlicę w wieku zaledwie 33 lat. Według Przeglądu Sportowego dom się wtedy rozpadł, a chłopak zaczął walczyć o chleb.

Był mały, ale zadziorny. Ta sama gazeta pisała, że już na pierwszym treningu w Mazurze Ełk pierwszym ciosem rozbił juniorskiego mistrza okręgu. Barwy Mazura bronił w latach 1964–1969, potem BBTS Włókniarza Bielsko-Biała (1969–1974) i Szombierek Bytom (1976–1983).

Mierzył 165 cm i ważył 50 kg. Z zawodu był mechanikiem, absolwentem technikum mechanicznego. Mistrzem Polski w wadze muszej został w 1971 i 1973 roku, wicemistrzem w 1969 (jeszcze w wadze papierowej), 1972 i 1980 roku. Jednym z jego trenerów był Zbigniew Pietrzykowski.

Pierwszy wielki sukces przyszedł w czerwcu 1971 roku, gdy miał 22 lata. Na mistrzostwach Europy w Madrycie pokonał Zlatko Milosavljevicia, Wiktora Zaporożca i Constantina Gruiescu, a w finale przegrał 1:4 z Hiszpanem Juanem Francisco Rodríguezem.

Monachium 1972: pierwszy pewny medal turnieju bokserskiego

W wadze muszej w Monachium wystartowało 36 zawodników z 36 krajów. Błażyński w pierwszej rundzie miał wolny los, potem wygrał 3:2 z Chanderem Narayananem z Indii i 5:0 z Meksykaninem Arturo Delgado.

W ćwierćfinale pokonał 3:2 Koreańczyka Yu Jong-Mana (zapis jego nazwiska różni się w relacjach). Agencja AP odnotowała, że tym zwycięstwem Polak jako pierwszy w olimpijskim turnieju bokserskim zapewnił sobie medal.

W półfinale 8 września 1972 roku przegrał 0:5 z Bułgarem Georgim Kostadinowem. Olympedia opisuje, że Kostadinow pracą nóg skutecznie boksował z odwrotu przeciw wysoko notowanemu Polakowi, a dwa dni później tak samo pokonał w finale Leo Rwabwogo z Ugandy. O trzecie miejsce nie walczono, więc półfinał dał Błażyńskiemu brąz.

Montreal 1976 i Halle 1977: drugi brąz i złoto Europy

Turniej w Montrealu okroił bojkot państw afrykańskich: w wadze muszej walczyło 26 zawodników. Błażyński zaczął 20 lipca od nokautu w drugiej rundzie na Brazylijczyku Antônio Toledo Filho. Potem dwa razy wygrał 3:2, z Fazliją Šaćiroviciem z Jugosławii i z Alfredo Pérezem z Wenezueli.

W półfinale 29 lipca 1976 roku przegrał 1:4 z Amerykaninem Leo Randolphem. Biogram PKOl zaznacza, że stało się to „mimo znakomitego finiszu w ostatniej rundzie”. Randolph, 18-letni uczeń szkoły średniej, dwa dni później wygrał finał 3:2 z Kubańczykiem Ramónem Duvalónem.

Rok później Błażyński sięgnął po to, czego zabrakło mu na igrzyskach. Na mistrzostwach Europy w Halle (28 maja – 5 czerwca 1977) pokonał Portugalczyka João Miguela i Turka Nuriego Eroğlu, a w finale wygrał 3:2 z Ołeksandrem Tkaczenką z ZSRR. Na zdjęciu opublikowanym przez WP SportoweFakty pokonany rywal nie chce podać mu ręki.

Dużego sukcesu już potem nie było. Na mistrzostwach świata w Belgradzie w 1978 roku startował w wadze koguciej i odpadł w pierwszej walce. Ostatnią oficjalną walkę stoczył 30 października 1983 roku, a 3 kwietnia 1989 roku w Zabrzu wygrał jeszcze pokazowy pojedynek z Henrykiem Średnickim.

Poza ringiem: wiersze, kabaret i dramat w Katowicach

Przegląd Sportowy pisał, że łamał stereotyp boksera: pisał wiersze, śpiewał, cenił Boya-Żeleńskiego i Louisa Armstronga. W telewizji zaśpiewał „What a Wonderful World”, a w kabarecie występował z Władysławem Komarem, mistrzem olimpijskim w pchnięciu kulą z Monachium.

Po karierze i kursie instruktorskim szkolił młodzież w Szombierkach i Victorii Jaworzno. Okazjonalnie zajmował się dziennikarstwem, pracował też w MOPS. Mieszkał w katowickim Kokocińcu z żoną Anną i synami Markiem i Leszkiem.

Pod koniec lat 80. rodzinie zaczęło brakować pieniędzy, a Błażyński coraz częściej sięgał po alkohol. Biogram PKOl dodaje, że nie radził sobie z życiem poza ringiem i za grosze sprzedawał medale. W kwietniu 1990 roku żona wypadła z balkonu; przeżyła sparaliżowana i zmarła w domu w lutym 1992 roku.

Po jej śmierci się załamał. 6 sierpnia 1992 roku w Katowicach odebrał sobie życie, miał 43 lata. Pochowano go 11 sierpnia na Centralnym Cmentarzu Komunalnym przy ul. Murckowskiej.

Data śmierci krążyła w kilku wersjach. PKOl wskazuje, że wcześniejsze wydawnictwa podawały błędnie 7 sierpnia, 5 lipca i 3 sierpnia, a 6 sierpnia potwierdził katowicki Urząd Stanu Cywilnego w piśmie z 2002 roku.

Pamięć: film, memoriał i odzyskany medal

W 1995 roku miał premierę dokument „Przez nokaut” w reżyserii Macieja Pieprzycy. W Bytomiu odbywa się Memoriał Leszka Błażyńskiego. Wikipedia i WP SportoweFakty podają, że od 2006 roku, a syn boksera w rozmowie z Przeglądem Sportowym w 2012 roku mówił o 2005 roku.

Złoty medal z Halle zaginął i odnalazł się u kolekcjonera. Według Przeglądu Sportowego wykupił go Mariusz Wołosz, wówczas wiceprezydent Bytomia, i medal wrócił do Leszka Błażyńskiego juniora.

15 grudnia 2021 roku na zabytkowej sali sportowej przy ul. Armii Krajowej 16 w Ełku, gdzie trenował Mazur, odsłonięto tablicę jego pamięci. Historia polskiego boksu wraca na ring 20 lutego 2027 roku w łódzkiej Atlas Arenie.

Pytania i odpowiedzi

Ile medali olimpijskich zdobył Leszek Błażyński?
Dwa brązowe, oba w wadze muszej: w Monachium w 1972 roku i w Montrealu w 1976 roku. W obu turniejach odpadł w półfinale.
Z kim przegrał Leszek Błażyński w półfinałach igrzysk?
W 1972 roku przegrał 0:5 z Bułgarem Georgim Kostadinowem, w 1976 roku 1:4 z Amerykaninem Leo Randolphem. Obaj zdobyli potem złoto olimpijskie.
Czy Leszek Błażyński był mistrzem Europy?
Tak. W 1977 roku w Halle wygrał finał 3:2 z Ołeksandrem Tkaczenką z ZSRR, a w 1971 roku w Madrycie zdobył srebro.
Ile walk stoczył Leszek Błażyński?
Według PKOl 317: 282 zwycięstwa, 4 remisy i 31 porażek. Ostatnią oficjalną walkę stoczył 30 października 1983 roku.
Jak zmarł Leszek Błażyński?
Odebrał sobie życie 6 sierpnia 1992 roku w Katowicach, w wieku 43 lat. Relacje łączą to z załamaniem po śmierci żony w lutym 1992 roku, kłopotami finansowymi i alkoholem.

Bibliografia

  1. Leszek Błażyński – Wikipedia, wolna encyklopedia
  2. Leszek Błażyński – Wikipedia (EN), w tym cytat AP z „The Lowell Sun”, 5.09.1972
  3. Leszek Błażyński – Polski Komitet Olimpijski (olimpijski.pl)
  4. Olympedia – Leszek Błażyński
  5. Olympedia – Boxing 1972, Flyweight (≤51 kg), Men
  6. Olympedia – Boxing 1976, Flyweight (≤51 kg), Men
  7. Tomasz Kalemba, Mija 20 lat od śmierci Leszka Błażyńskiego, Przegląd Sportowy Onet, 5.08.2012
  8. Marek Bobakowski, 28 lat temu samobójstwo popełnił Leszek Błażyński. Jego syn czuł się jak trędowaty, WP SportoweFakty, 6.08.2020
  9. Mistrzostwa Europy w Boksie 1971 – Wikipedia
  10. Mistrzostwa Europy w Boksie 1977 – Wikipedia

Bądź na gali20.02.2027Atlas ArenaŁódź

Dalej w Instytucie Pamięci Boksu · 2015

Głowacki – Huck 2015: nokaut w 11. rundzie i pas WBO →